Silent Tears is een multi-media tentoonstelling van de internationaal bekende fotograaf Belinda Mason en opkomende artiesten met een handicap, Dieter Knierim, Margherita Coppolino en Denise Beckwith.

De kracht van deze tentoonstelling ligt in de verhalen, die door de deelnemers worden gedeeld, wat allemaal vrouwen met een handicap zijn, die zijn blootgesteld aan geweld en vrouwen die hun handicap hebben overgehouden aan geweld.

Het internationale onderdeel van Silent Tears, dat in 2017 zal worden voltooid, zal verhalen van 25 vrouwen met een handicap bevatten, die uit vijf continenten en 20 landen komen. Deelnemers tot op heden komen uit Australië, Nieuw-Zeeland, Indonesië, Guatemala, Mexico, Ecuador, Canada, Ghana, Mali, Pakistan, Samoa, de VS, Zuid-Afrika, India en Korea.

Wij hopen dat je deze uitnodiging met jouw netwerken zult delen en vrouwen zult ondersteunen en aanmoedigen om ook deel te nemen.

Silent Tears biedt een kans aan vrouwen met een handicap om de tentoonstelling te gebruiken als een platform om hun geweldservaring op een onbetwistbare manier en op hun eigen voorwaarden bespreekbaar te maken. De deelnemers onthullen zo weinig of zoveel van hun identiteit en hun verhaal als zij zelf willen met de wetenschap dat ze daarbij andere vrouwen ondersteunen in hun realisatie dat ze niet geïsoleerd zijn met hun geweldservaringen. De tentoonstelling biedt een brandpunt voor discussie, onderwijs en bewustmaking – het stimuleren van sociale verandering.

Voor meer informatie

Bezoek: Silenttears.com.au
E-mailadres: photography@belindamason.com
Telefoon: +61 (0) 414787788

Here is an example of a participant’s content who is a women with congenital disability who has been subjected to  violence.

Example of documentary photography.

Example of ‘internal’ portrait of participant.

Example of video with participant.

Here is an example of participant’s content who is a women with acquired  disability who has been subjected to violence violence.

Example of documentary photography.

Example of ‘internal’ portrait of participant.

Example of video with participant.

Informatiepakket

 

Silent Tears is een multi-media tentoonstelling van de internationaal bekende fotograaf Belinda Mason en de opkomende artiesten met een handicap Dieter Knierim, Margherita Coppolino en Denise Beckwith.

“Zonder verhalen is er stilte. Als onze verhalen niet worden verteld, hebben wij geen stem enals en als onze verhalen niet worden gehoord, blijven we onzichtbaar. Dit is zelfs nog moeilijker, wanneer de verhalen moeilijk te horen zijn en jij je hierbij geen voorstelling kunt maken.” – Belinda Mason 2015.

  1. Projectoverzicht

Silent Tears vallen op het moment dat we ons het meest alleen, kwetsbaar en verloren voelen. Ze signaleren een keerpunt om te zoeken naar hoop, eenheid en kracht. De kracht van deze tentoonstelling ligt in de verhalen, die door de deelnemers worden gedeeld, wat allemaal vrouwen met een handicap zijn, die zijn blootgesteld aan geweld en vrouwen die hun handicap hebben overgehouden aan geweld.

Het nationale Australische onderdeel van de tentoonstelling telt 25 deelnemers en het internationale onderdeel van Silent Tears, dat in 2017 afgerond zal worden, omvat de verhalen van 25 vrouwen met een handicap, die afkomstig zijn uit vijf continenten en 20 landen, waaronder Nieuw-Zeeland, Indonesië, Guatemala, Mexico, Ecuador, Canada, Duitsland, Ghana, Mali, Pakistan, Samoa, Verenigde Staten, Ierland, Engeland, Zuid-Afrika, India, Korea, Denemarken en Nederland.

Silent Tears is representatief voor geweld tegen vrouwen wereldwijd en zorgt ervoor dat de geleefde ervaringen en de stemmen van vrouwen met een handicap die geweld ervaren, worden opgenomen in gesprekken met betrekking tot geweld tegen alle vrouwen. Daarbij houdt Silent Tears zich aan de definitie van geweld tegen vrouwen van de Verenigde Naties (VN), elke daad van geweld op basis van gender die resulteert of kan resulteren in lichamelijke, seksuele of psychologische schade aan of lijden van vrouwen, met inbegrip van de dreiging van dergelijke gewelddaden, dwang of willekeurige vrijheidsberoving, ongeacht of dit plaatsvindt in het openbaar of de privé-sfeer (UN, Declaration on the Elimination of Violence Against Women, 1993, p.1)

Verhalen zijn een belangrijk onderdeel van het begin van het genezingsproces en vormen een belangrijk onderdeel van het beleid om de preventie van geweld tegen vrouwen en meisjes met een handicap te verhogen. Silent Tears biedt een platform om de verhalen van de vrouwen te delen om ze kracht te geven en ze te versterken. Dit bekrachtigt hun ervaringen en stelt hen in staat om in contact te komen met een grotere gemeenschap om percepties te verschuiven en het bewustzijn te vergroten over het probleem van geweld tegen vrouwen met een handicap. De deelnemers aan Silent Tears illustreren van wat de handicap en de breedte van het geweld vormt, aangezien hun ervaringen de snijpunten van cultuur, geslacht en identiteit aantonen.

De deelnemers hebben als hebben als protagonisten met de drie kunstenaars samengewerkt om werken te creëren gebaseerd op de verhalen van vrouwen met een handicap, waarvan de ervaringen psychologisch, fysiek, emotioneel, economisch en cultureel geweld bevatten. Zij hebben hun verhalen over o.a. huiselijk geweld, gedwongen sterilisatie, psychologisch trauma, verminking van vrouwen, verwaarlozing en seksueel misbruik binnen instellingen of door familieleden gedeeld. Het publiek kan verwachten dat ze een diepere kennis van de diversiteit van geweld, discriminatie en overleving ervaren.

Silent Tears biedt een kans aan vrouwen met een handicap om hun ervaring met geweld op een onbetwiste manier uit te spreken. Deze onbetwistbare benadering is uniek. Vaak moeten de slachtoffers hun ervaring bewijzen om verschillende vormen van ondersteuning te kunnen krijgen, wat weer een belemmering vormt om daadwerkelijk ondersteuning te krijgen.

  1. Artistieke visie

Blootstelling aan geweld kan de situatie voor de dader, het slachtoffer en het publiek normaliseren. Silent Tears houdt dit door haar curatorische aanpak doorlopend onder de aandacht. Elke vrouw werd door elk van de drie kunstenaars gefotografeerd. De kijker ziet eerst de documentaire met zwart-wit foto’s van Denise, die de dagelijkse levens van de vrouwen illustreren. Ze worden thuis, met familie of met vrienden uitgebeeld in scènes die ons allemaal bekend zijn. Naast elke afbeelding kan ieder verhaal afzonderlijk worden gelezen en terwijl de kijker dit doet, kunnen ze het griezelige geluid van water en het windorgel horen.

De kijker verplaatst zich dan naar het tweede deel van de tentoonstelling, waar de kunstenaar Belinda zich richt op het moment dat de stille tranen vallen. Dit zijn interne in plaats van externe portretten. De foto’s worden tentoongesteld als grote hangende beelden, die het moment vastleggen om zo de kijker te betrekken. De transparante materialen waarop de afbeeldingen zijn afgedrukt, weerspiegelen de onzichtbare, maar toch zichtbare aard van geweld tegen vrouwen. Aangezien de kijker rond de kunstwerken loopt, kunnen ze elke vrouw de woorden horen zeggen, die je eerder kon lezen.

In de multi-screen video installatie van de kunstenaar Dieter komen de stille portretten tot leven en kan de kijker zien en horen dat alle vrouwen zich op de geluiden van het water en het windorgel bewegen en spreken. Dit is belangrijk, want als vrouwen stil zouden blijven, zouden ze geen stem hebben. Zonder hun verhalen te hebben gehoord blijven ze onzichtbaar. Voor degenen die luisteren is het ook moeilijk, vooral als de verhalen moeilijk te horen zijn en je hier bijna niets bij kunt voorstellen.

Film en fotografie hebben een wel overwogen rol om de benarde situatie van stille slachtoffers naar voren te brengen, waardoor ze een krachtige kans bieden voor begrip en actie. Getuige zijn van de realiteit van het leven van deze vrouwen moet ongemakkelijk en uitdagend voor het publiek zijn. Als vrouwen met een handicap de moed vinden om te praten over het geweld dat ze hebben meegemaakt, voelen ze zich vaak vergeten of gewoon uit het gesprek buitengesloten. Silent Tears geeft hen de kans om jou precies te vertellen hoe ze zich voelen.

Silent Tears heeft veel gevoelige snaren geraakt en voor zowel de kijkers, de deelnemers als de artiesten is ondersteuning beschikbaar. De afbeeldingen die we hebben gecreëerd, worden getoond in de gemeenschap waarin de deelnemers wonen en er wordt licht geworpen op de donkere hoeken, waarvan velen zouden willen dat niet aan het licht kwam. De beelden geven geen geweld weer, want dat hoeft ook niet, in plaats daarvan boeien ze je met een vertrouwde intimiteit voordat ze een verborgen waarheid onthullen.

Het is belangrijk om met het onderwerp geweld tegen mensen met een handicap de stilte te doorbreken en met name het onderwerp geweld tegen vrouwen met een handicap, aangezien de stilte de naïviteit verergert. Het zou naïef zijn om te denken dat geweld tegen mensen met een handicap niet plaatsvindt en het is nog naïver om te denken dat geweld geen handicap creëert.

Silent Tears creëert de kans om het geweld dat vrouwen met een handicap ervaren te erkennen en maakt mensen bewust dat geweld ook een oorzaak van een handicap kan zijn. Silent Tears verenigt alle vrouwen die geweld hebben ondergaan in de realisatie die ze niet geïsoleerd zijn in hun ervaring met geweld.

Silent Tears raakt je en bevat mensen die te identificeren zijn als: inheems, cultureel en taalkundig divers, mensen met een handicap, lesbisch, gay, biseksueel, transgender, intersexueel of queer en jongeren en ouderen. De tentoonstelling biedt een brandpunt voor discussie, educatie en bewustmaking – het stimuleren van sociale verandering.

  1. De inhoud van tentoonstelling

Gefinancierd door de The Australia Council for the Arts en samengesteld door Kon Gouriotis OAM, werd Silent Tears op het Ballarat International Foto Festival van 2015 door Sue Salthouse van het Prime Minister’s Advisory Panel to Reduce Violence Against Women gelanceerd. In maart 2016 co-hoste Silent Tears samen met de Australian Government, de Australian Human Rights Commission en de CBM International een paralel evenement als onderdeel van de 60e zitting van de VN-Commissie voor de Status van Vrouwen in New York, Verenigde Staten. In april 2016 presenteerden de kunstenaars Belinda en Denise samen met CBM bij de VN in Genève een samenvatting van de tiende verjaardag van de oprichting van het Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap. In april 2016 werd de tentoonstelling bij de Sydney University Law Library getoond en ging samen met een discussiepanel van Sydney Ideas. In oktober 2016 werd Silent Tears aanbevolen op de Berlijnse Fotografie Biennale. Van november 2016 – januari 2017 werd de tentoonstelling getoond in MAMA, Australië. In juli 2017 zal er een selectie van werken worden getoond op de Venetiaanse Biennale.

De tentoonstelling Silent Tears vereist een minimum van 225m² en omvat het volgende:

  • 25 laserprint Duro Clear 100cm x 67cm op perspex
  • 25 ingelijste zwart-wit documentaire beelden 20′ x 24′
  • een video installatie met 25 iPads
  • Soundscape
  • Online app voor mensen met zintuiglijke, cognitieve en leerstoornissen

 

  1. Ondersteuners en sponsors

Belinda en Denise hebben in 2016 ook gesproken op Australian Medical Students Global Health Conference, de National Arts Activated Conference, de International Arts and Health Conference in het Art Gallery van NSW, Australië en de Jejer Wadon Conference, Solo Indonesia. In 2017 werden ze gepresenteerd op de Australian National Disability Summit.

Ter ondersteuning van Silent Tears hebben de volgende belangrijke figuren voor zowel de gender- als de invaliditeitssectoren informatie verstrekt, die de verhalen van de deelnemers vergezellen en waarin de meervoudige en kruisende vormen van geweld tegen vrouwen en meisjes met een handicap worden beschreven.

  • Rosie Batty, 2015 Australian of the Year, Luke Batty Foundation
  • Megan Mitchell, National Children’s Commissioner, Australian Human Rights Commission
  • Hon Senator Michaela Cash, Minister for Women, Australian Federal Government
  • Natasha Stott Despoja, UN Ambassador for Women and Girls
  • Matthew Bowden, mede-directeur People with Disability Australia
  • Carolyn Frohmader, CEO van Women With Disabilities Australia
  • Dr Elizabeth Anne Riley, (PhD, MACouns, BSc)
  • Susan Salthouse, lid van het COAG Advisory Panel om geweld tegen vrouwen te verminderen.
  • Josephine Cashman, lid van de Prime Minsters Indigenous Advisory Council
  • Leanne Miller, uitvoerend directeur, Koorie Women Mean Business Incorporated
  • Lana Sandas, CEO, WIPAN
  • Morgan Carpenter, mede-voorzitter van de national intersex organisation Oll Australia
  • Ross Coulthart, Walkley Award winnend onderzoeksjournalist & verslaggever van 60 Minutes.
  • Jan Hammill, Centrum voor Clinical Research Queensland University
  • Di Winkler, CEO van de Summer Foundation
  • Bruce Esplin, AM
  • Marie-Rose Paterson, geregistreerd psycholoog
  • Graeme Innes AM
  • Cate McGregor AM
  • Kate Swaffer, voorzitter, CEO, mede-oprichter van Dementia Alliance International
  • Tara Moss, Auteur, mensenrechten advocaat en campagnevoerder tegen cyberpesten

 

  1. Media tot op heden:

 

  1. Collateraal

De kunstenaars Belinda Mason, Dieter Knierim, Denise Beckwith en Margherita Coppolino hebben met de volgende projecten collectief aangetoond dat ze relevante, hoogwaardige, gefocuste evenementen kunnen leveren voor zowel een nationaal als een internationaal publiek:

  • Unfinished Business, 2013 – 2017, is een tentoonstelling die de verhalen van inheemse Australische mensen met een handicap onthult. In september 2013 is de tentoonstelling in het Palais des Nations in Genève door Kassym-Jomart Tokayev, Director General of the United Nations (UN) Office in Genève en Peter Woolcott, de ambassadeur van Australië van de Verenigde Naties in Genève gelanceerd en dit viel samen met de 24e zitting van de Rights for People with Disabilities, een orgaan binnen de Office of the High Commissioner for Human Rights. In december 2013 werd de tentoonstelling ook getoond in het hoofdkwartier van de World Health Organisation in Genève. In 2014 was het onderdeel van de officiële bijdrage van de Australische regering aan de UN World Conference on Indigenous Persons in New York. Dit project werd gefinancierd door het Australian Government’s Department of Foreign Affairs and Trade (DFAT).
  • Outing Disability, 2014 – 2016, een project dat de meervoudige discriminaties laat zien die lesbische, homoseksuele, biseksuele, transgender, interseksuele en queer mensen met een handicap ervaren. Gefinancierd door Family Planning NSW is dit project momenteel bezig met een nationale tour en werd gepresenteerd in Sydney Mardi Gras (2014), op de International Day of People with Disability Celebrations (2015) en op het MidSumma Festival (2016).
  • Intimate Encounters, 2001 – 2014, was een tentoonstelling die de diversiteit van mensen met een handicapervaring liet zien. De tentoonstelling ging naar 32 grootstedelijke en regionale stadlocaties in heel Australië en negen internationale steden waaronder Auckland, Barcelona, Londen, New York en Toronto. Dit project werd gefinancierd door de Australian State and Federal Government organisations, waaronder Accessible Arts NSW and Visions of Australia.